Eten (3)

Als je dagelijks geconfronteerd wordt met Cambodjaans eten, uiteraard bereid met inheemse groente en dito fruit, is het onvermijdelijk dat je regelmatig producten tegenkomt, die voor een Nederlander onbekend zijn.
In dit verhaaltje wil ik weer eens enkele van die groenten- en fruitsoorten voor het voetlicht brengen.

Aubergines worden in Nederland ook gegeten, dat is niet bijzonder, maar hier worden ze gegeten terwijl ze zich nog maar nauwelijks hebben ontwikkeld.

Ze zien er dan uit als paarse radijsjes, en ze worden zo ook gegeten. Gewoon uit het vuistje, als snack, of in de salade. Ze smaken echter niet naar radijs, maar meer bitter en ze bevatten minder vocht.
Ik vind radijs aanmerkelijk lekkerder, maar Vanna vindt ze heerlijk.

Ook zag ik onlangs water-aardappels, zo heten ze niet echt, maar ze smaken naar zoete aardappel en de knolletjes groeien onder water, dus de naam zou zomaar kunnen. Volgens mij is het een variant op de Yam, een knollen ras dat meer dan 100 soorten kent, deels op het land en deels onderwater groeiend.

Ze smaken heerlijk en worden als fruit gegeten, als gezonde snack tussendoor.

Een andere groente die verrassend genoeg (voor mij) ook als snack wordt genuttigd zijn geroosterde en gezouten doperwten.

Een variant op onze aardappel chips. Een heerlijk zoutje voor bij de borrel, maar zeker ook calorierijk.

Dan het fruit…..
De koningin van de vruchten is hier toch echt de doerian, een grote vrucht voorzien van stekels en met de slechte eigenschap dat de geur zeer onprettig is. Maar na het openen van de vrucht blijkt het vruchtvlees bijzonder smakelijk en na het eten daarvan is de geur ineens veel minder erg.

Naar ik begrepen heb is de geur de reden dat deze vruchten niet met vliegtuigen worden geëxporteerd, vandaar dat je ze niet snel in de Nederlandse supermarkten zult aantreffen.
Vanna en ik vinden ze heerlijk.

Een andere, heerlijke vrucht is de custardappel of “zoetzak”. Een vrucht met de grootte van een peer en met een dikke lobbige schil die in rijpe vorm zacht wordt en gemakkelijk verwijderd kan worden met de hand.

Het vruchtvlees, bestaande uit een aantal segmenten (zoals bij citrusvruchten) die elk een gladde, zwarte pit bevatten, is zacht en zoet van smaak…..licht zurig.
Erg smakelijk. Vanna’s ouders hebben er een boom van en aangezien ze weten dat ik de vruchten bijzonder lekker vind, krijg ik er geregeld een aantal.

Dan de pitaya (of drakenfruit), ook een bijzondere vrucht, die hier op de markt gekocht kan worden. Het is de vrucht van een cactusachtige plant waarvan de bloem s’nachts is geopend en dan door vleermuizen wordt bestoven.

De 2 meest voorkomende soorten zien er van buiten gelijk uit, maar de een heeft een witte inhoud, terwijl de andere een diep paarse vulling heeft, beiden met heel kleine eetbare pitjes, die je niet hoeft te verwijderen. Een beetje zwakzoet van smaak, maar verfrissend en lekker.

Soms, als er een speciale boeddhistische dag is (gemiddeld 2x per maand) stuurt Vanna me maar een dorpskraam waar ik “Plaai Minh” (fonetisch genoteerd) moet kopen, een bijzonder lekkere vruchtensoort. Longanfruit is de officiële naam. De vruchten zien er uit als bruine balletjes van ongeveer 3 cm doorsnede, die met meerdere aan een takje zitten. Je koopt een paar takjes die als trosje zijn samengebonden.

Zodra ik terug ben, wordt elk Boeddha altaartje in het huis (2x) en op het erf (1x) voorzien van een glaasje vers drinkwater, een bakje van de genoemde vruchten, waarvan er altijd een paar al zijn geopend (om het Boeddha zo gemakkelijk mogelijk te maken) en een paar stokjes brandende wierook.
De volgende dag worden de vruchten die nog dicht waren weer verzameld en mag ik ze eten.
De balletjes hebben een flinterdunne, wat harde schil, die gemakkelijk gebroken en verwijderd kan worden.
Het vruchtvlees bestaat uit een bijna transparant wit balletje met 1 ronde zwarte pit in het midden die heel gemakkelijk met de tong losgemaakt kan worden. Heel smakelijk. Boeddha weet wel wat hij lekker vindt.

Als laatste wil ik de mangosteen nog noemen, een vrucht die doet denken aan een kastanje, met een soortgelijke schil. Het vruchtvlees is zacht en is opgedeeld in 6 partjes.

Zoet en licht zurig van smaak is het een verrukkelijk frisse fruitsoort.

Cambodja is echt een fruit land met enorm veel verschillende soorten die bijna altijd volop te krijgen zijn.
Dat mijn gewicht het laatste jaar is afgenomen is ook zeker niet te danken aan gebrek aan groente en fruit, maar meer aan het gebrek aan producten als drop, kaas en mayonaise, en op het platteland zijn frites en pizza ook niet te krijgen.
Ook yoghurt en vla zijn praktisch niet te vinden hier.
Allemaal producten die ik in Nederland volop naar binnen werkte. Tja, je moet er wat voor over hebben……