Kriebel diertjes

Kriebelbeestjes

Mensen die naar Cambodja komen houden praktisch altijd rekening met inentingen voor tropische ziekten. Daarnaast hebben ze altijd anti-muggen spul bij zich waar veel deet in zit, zodat je je kunt beschermen tegen die akelige steekdiertjes.
Ook ik was één van die mensen toen ik me hier een paar jaar geleden ging vestigen.
Toch valt het met de muggen erg mee, hoewel er hier genoeg zijn.
Overdag schijnt hier de zon altijd volop en dan zie je geen mug.
Vanaf 18 uur komen ze, maar ze zijn hier een stuk kleiner dan in Europa. Dat heeft dan ook absoluut voordelen. Ten eerste zoemen ze aanmerkelijk zachter, zodat je daar niet wakker van wordt. Ten tweede spuiten ze minder gif, zodat je er een kwartier later al niets meer van voelt.

Er zijn ook wel grotere muggen, die zijn wel enger. Zij zijn de belangrijkste overbrengers van ziektes als malaria en dengue. Maar gelukkig zie je die maar zelden.
De eerste weken dat ik hier woonde spoot ik me regelmatig vol met zo’n deet-product. Maar Vanna had een hekel aan die lucht dus beperkte ik het gebruik al een beetje. Bovendien kon je het spul alleen maar in Phnom Penh of een andere stad kopen en niet hier in het dorp. Dus gebruikte ik het steeds minder vaak.
Tegenwoordig gebruik ik alleen nog wat als we ’s avonds naar een feestje gaan. Alleen nog maar voor op mijn voeten en onderbenen omdat die zich dan onder een tafel bevinden waar ik geen zicht op ze heb. Sokken en een lange broek heb ik hier al twee jaar niet meer gedragen.

Als ik vroeger in Nederland wakker werd door een mug ging gelijk het grote licht aan en ging ik niet eerder weer slapen tot ik het beestje had geëlimineerd.
Hier interesseert het me nauwelijks. Nogmaals, je wordt er niet wakker door en als je ’s morgens wakker wordt heb je al lang geen last meer van die eventuele prik die je hebt gehad. Alleen aan de bloedvlekken op de muur, als je ze toch dood mept, kun je zien dat één van ons te grazen is genomen die nacht.

Een veel grotere plaag vind ik hier de mieren. Die zijn er in meerdere maten. Van groot (1 cm lang) tot super klein (0.5 mm) maar allemaal agressief. De grote mieren kom je in en om het huis niet veel tegen, die zitten meer in het bos.

De kleinere soorten wel en dan ook gelijk met honderden, zo niet duizenden tegelijk.
Beide soorten zijn doorlopend op voedsel uit en je moet altijd enorm opletten dat je voedsel afgesloten bewaart.
Laatst had ik een broodje in een afgesloten plastic zak aan een haak in de muur gehangen.
Nog geen uur later wilde ik het broodje pakken maar er had kennelijk een gaatje in het plastic gezeten of die was er door de mieren in geknaagd. Het broodje zat onder de mieren (midden soort van 2 mm) en was al helemaal bros geworden.

Die midden soort heeft nog wel een opening in de muur of raam nodig om bij het voedsel te komen.
De kleinste soort is eigenlijk nog wel de ergste. Die vreet zich gewoon door muren heen, en met name de voegen.
Laatst deed het licht in onze slaapkamer het niet. De lamp was niet kapot. Omdat de schakelaar wat knetterde bij het omzetten, besloot ik die maar eens van de wand te halen.

Achter het plastic kapje zag ik het krioelen van de kleine miertjes. Ze zaten overal en kwamen van achter langs de bekabeling naar buiten.
Er waren er al vrij veel geëlektrocuteerd maar er moest nog heel wat gif aan te pas komen om ze allemaal te liquideren.

Ze zijn onnoemlijk sterk. Ik zag ze laatst met een kleine libelle tegen de muur op klimmen naar hun nest.

Maar het ergste is nog als je per ongeluk met je hand of voet binnen bereik van die kwelgeestjes komt. Hoe klein ze ook zijn, ze bijten pijnlijk. Omdat ze zo klein zijn, onderscheid je een nest niet zo snel van een hoopje zand. Maar als je er dan met je slippers in stapt, leren ze je het onderscheid snel en pijnlijk.

Helaas kun je je tegen mieren niet beschermen met deet, dus moet je er maar mee leren leven. Er gaat echter bijna geen dag voorbij of ik ben met mijn insecten spray weer eens verantwoordelijk voor het in laten slapen van duizenden mieren.
En dat in een Boeddhistisch land als Cambodja, waar alle fauna wordt gerespecteerd, want zo’n mier zou zomaar de reïncarnatie van je schoonmoeder kunnen zijn.