Gevaren in Cambodja

Als je in Cambodja komt wonen, zie je in het begin alles nog met een Nederlandse bril. Je bent aan bepaalde zekerheden gewend waarvan je weliswaar weet dat ze hier wellicht anders en niet zo zeker zijn, maar waarvan het moeilijk is om je erop aan te passen.
De vrijheid om alles te kunnen zeggen wat je wilt bijvoorbeeld, ligt hier toch echt anders. Uiteraard wist ik wel dat je je niet negatief mocht uitlaten over het koningshuis, en ook had ik al gehoord dat politiek in het algemeen een onderwerp is dat niet of nauwelijks kan worden aangeroerd, maar slechts als je heel zeker weet dat de aanwezigen je erg goed gezind zijn.
Maar er zijn veel meer zaken waar je heel voorzichtig mee moet omgaan. Het Rode Khmer verleden is zoiets…..niet alleen heeft deze verschrikkelijke periode zich pas zo’n 45 jaar geleden afgespeeld, ook het feit dat slachtoffers en “daders” hier naast elkaar moeten leven, maakt dat de periode als luchtig gespreksonderwerp uiterst ongeschikt is.
Ook over het Boeddhisme moet je beslist niet zomaar zeggen wat je denkt, want daar is absoluut geen discussie over mogelijk, en neem van mij aan dat ik daar genoeg over zou willen zeggen……
De Cambodjaan is daarnaast ook zeer gevoelig over alles wat met Cambodja te maken heeft, dus openlijke kritiek over het functioneren van alles en nog wat in dit land, kun je echt beter voor je houden als buitenlander zijnde.
Het is dus best “gevaarlijk” wanneer je iets te gemakkelijk je mond open doet. Gelukkig is mijn Khmer amper voldoende om tomaten en eieren te kopen, en verstaat 99% van de cambodjanen geen woord Engels, dus is dat gevaar voor mij (nog) minimaal.

De politie is ook erg anders dan in Nederland. In Nederland ga je, wanneer je geconfronteerd wordt met criminaliteit, naar de politie om aangifte te doen in de hoop dat er wat kan worden gedaan.
Kan dat niet, dan is er altijd nog een verzekering waar je op kunt terugvallen.
Hier is de politie een instrument van de overheid (en voor zichzelf….) en niet van de burger.
Wil je dan toch echt wat gedaan hebben van de politie, dan moet je de portemonnee trekken, en dat geld gaat dan beslist niet naar de overheid.
Voor de rest ga je de politie zoveel mogelijk uit de weg, want het is altijd maar weer afwachten hoe hun pet staat, en elke verkeerde handeling of verkeerd woord kan je geld kosten.
Verzekeringen kennen ze hier niet of nauwelijks, dus als er wordt ingebroken en wat gestolen dan wordt de schade meestal maar geaccepteerd want elk alternatief is meestal duurder.
Om die reden zijn de meeste huizen hier omgeven door hekken of muren, zijn de ramen en deuren voorzien van tralies en heeft iedereen wel honden.

Als buitenlander heb je het overigens extra lastig omdat iedereen je kent (ik ben de enige buitenlander in de verre omtrek) en omdat iedereen denkt dat je rijk bent. Dus Vanna stond er op dat we extra veilig zouden gaan wonen.
Hoewel ik in de eerste 18 maanden hier niets heb gehoord van enig misdrijf, blijven Vanna en haar familie me toch waarschuwen.
Ik “mag” bijvoorbeeld wel in het dorp en op de aangrenzende rijstvelden wandelen, maar in het gehucht iets verderop zou het gevaarlijk zijn. Daar zou ik zomaar overvallen kunnen worden.
Ook wandelen in de rijstvelden, iets verderop, wordt me afgeraden, zeker als zich daar groepjes bierdrinkende jonge mannen zouden bevinden.
Ik ben niet bang aangelegd en ik heb ook mijn twijfels over de risico’s die sommige acties met zich zouden meebrengen, maar ik ben ook niet iemand die het gevaar opzoekt, dus ik neem de adviezen maar ter harte en wandel in de nabije omgeving.
Bovendien zijn er ook zonder criminaliteit al gevaren genoeg die je hier loopt.
Gevaren als giftige slangen, schorpioenen, ziekten over brengende muggen, teken…..en het engste daarbij is dat de doktersposten hier geen tegengif bezitten of adequate medicijnen tegen ziektes als Dengue en malaria.

Ook electriciteit levert hier gevaar op, en zeker in combinatie met de vele onweersbuien die het land hier teisteren tijdens de regentijd.

De meeste huizen hebben hier een simpele aansluiting op het wankele electriciteitsnet (wankel omdat de stroom hier gemiddeld één keer per dag uitvalt). Maar geen enkele aansluiting is hier geaard, terwijl er bijvoorbeeld in de doucheruimte een lamp gemonteerd hangt in een fitting waar je gewoon tegen de draden aankijkt.

Douchen doen ze (wij gelukkig niet) door met dat plastic bakje water uit het reservoir te scheppen en over hun hoofd te storten. Slechts enkele centimeters verwijderd van de lamp.

Als de bliksem inslaat, wat regelmatig, soms zeer dichtbij, gebeurt, heb je geluk wanneer er slechts één lamp kapot is. Je kunt beter niet onder de douche staan in dat geval. Bij ons gaan de meeste stekkers er dan ook uit tijdens zo’n bui. Vanna is daar zeer strikt in. Als het alleen maar begint te regenen, slaan bij haar de stoppen al door en loopt ze het huis al rond om alles van het net te halen.

Kortom, er zijn hier duidelijk meer gevaren dan in Nederland en dan heb ik het nog niet eens gehad over de verkeers onveiligheid die er in heel cambodja heerst en over het gebrek aan een zorgverzekering waardoor ik toch ook meer risico loop……

Toch blijf ik Cambodja een prachtig land vinden, barstensvol cultuur en bevolkt door erg lieve en vrolijke mensen. Voorlopig blijf ik hier nog een tijdje en hoop dat de gevaren mij niet opzoeken.