Battambang (deel 1)

Ter gelegenheid van mijn verjaardag hebben Vanna en ik een korte vakantie gehouden naar Battambang, na Phmom Penh de grootste stad van Cambodja.
Op zondag gingen we met de bus naar Phmom Penh, daar hebben we overnacht en maandag om 8 uur vertrok de (luxe vip-minibus) naar Battambang. De verwachte reistijd zou ongeveer 5 uur zijn, dus dachten we rond 13 uur aan te komen op het busstation ter plaatse.
Dat bleek al vrij snel onhaalbaar.
Ik wist al wel dat er in Cambodja geen snelwegen bestonden, hooguit wat stukjes 4 baans als in- en uitgaanswegen van Phnom Penh en Sihanoukville, maar niet op de verbindingsroutes tussen de grote steden.
Maar de route die onze bus moest nemen om van de grootste naar de op 1 na grootste stad te komen, tartte toch werkelijk elk voorstellingsvermogen.
Ik had al eens eerder gemerkt dat Cambodjanen niet al te sterk zijn in het vooruit denken (bij het bouwen van mijn huis werden stenen en stapels zand diverse keren gedropt waar later iets anders gepland was, zodat het weer verplaatst moest worden) maar wat ze hier uitspookten……..
Iemand had kennelijk bedacht dat deze route (300 km lang) verbreedt moest worden naar 4 rijbanen, wat ook zeker een goed en noodzakelijk plan is gezien het drukke verkeer.
Helaas is de uitvoering van dat plan minder geslaagd, mijns inziens.
In Nederland pakken ze dat in ieder geval anders aan. Daar wordt dan 10 km weg verbreed en klaar gemaakt voor gebruik, alvorens de volgende 10 km aan de beurt is.
Het voordeel is dan dat elk stuk dat klaar is, gebruikt kan worden en er nooit meer dan 10 km weg “under construction” is.
Nee, in Cambodja doen ze dat anders, daar is nu 300 km “under construction” en is er na jaren nog steeds niks af.
Op de hele route zijn er dus wegversmallingen, stukken zandweg, zware vrachtwagens met zand die de weg op en af rijden etc.
Onze chauffeur was er minder van onder de indruk dan ik, hij haalde continue auto’s in, ook op plekken waar 20 km/uur gereden mocht worden. Als er pilonnen op de weg stonden, haalde hij toch in waarbij hij geen probleem zag in het rijden aan de linkerzijde.
Desondanks moet het een goede chauffeur geweest zijn, want hij deed dit terwijl hij met vrienden of vriendinnen aan het bellen was (gelukkig nog wel handsfree) en daarbij de grootste lol leek te hebben. Hij heeft dit vrijwel de volle 300 km volgehouden. Zelfs Vanna, die als rasechte Cambodjaanse niet snel geïrriteerd was, ergerde zich aan de flauwekul gesprekken waar de hele bus van moest meegenieten.
Als je zelf een rijbewijs hebt, is het lastig om niet mee te kijken met de bestuurder. Toch ben ik daar na een tijdje maar mee gestopt, want ik zat steeds op het puntje van mijn stoel, zo vaak moest er beslissingen genomen worden (gas geven of remmen, inhalen of nog wachten, wel of geen rekening houden met de scooters die ook deel uitmaakten van het verkeer op deze route).
De route werd uiteindelijk afgelegd in 7 uur, en het zou me verbazen als dat op deze wegen sneller had gekund, want geen verkeersregel werd door de chauffeur serieus genomen.

Om 15 uur waren we eindelijk op onze bestemming en namen we de tuktuk naar ons hotel, waar we allereerst een douche en een tijdje rust namen, alvorens het centrum te gaan verkennen.

Het centrum van Battambang is totaal verschillend met dat van Phnom Penh. Alles is ruimer opgezet en er is veel minder verkeer waardoor het stiller op straat is.
Voor mijn bezoek aan deze stad, kreeg ik de indruk dat er veel toeristen zouden zijn. Natuurlijk heeft Covid 19 een flinke invloed op het toerisme, maar ik werd af en toe echt aangegaapt, en één keer wilden ze zelfs met me op de foto.
Ook in de restaurants werden er, zonder uitzondering, alleen Cambodjaanse gerechten aangeboden, gelukkig nog wel met een fotootje er bij.

Maar ik heb er lekker gegeten.
We hebben nog even rond gelopen, een marktje bezocht en vonden het toen wel mooi geweest. Het was al met al een vermoeiende dag geweest.
We hadden met de tuktuk rijder van het hotel afgesproken dat hij ons wat highlights zou laten zien in de komende 2 dagen.
Vooruitlopend op de eerste “excursie”, die om 13 uur zou beginnen, bracht hij ons dinsdagochtend naar een ander deel van het centrum waar we zouden kunnen ontbijten en nog wat rondkijken.

De Fransen hebben hier duidelijk hun stempel gedrukt op de architectuur in het centrum, overal gevels en gebouwen die je op het Cambodjaanse platteland niet zou tegenkomen.
Om 13 uur vertrokken we met de tuktuk naar de befaamde Battambangse bamboetrein. Ik had me hierop niet echt voorbereid, dus mijn verwachting was een trein(tje) die van bamboe was gemaakt en waar we dan een ritje mee zouden maken.
We kwamen aan bij een klein perron, waar een winkeltje stond met frisdrank en ijs. Naast het perron stonden een paar lorries, waarvan de bodem was bedekt met bamboe latjes.

De lorrie werd op de rails getild en er werd een kleed op de bamboe gelegd en voor Vanna en mij een kussentje om op te zitten.
De “machinist” en de tuktuk rijder gingen achterop de lorrie en een losse motor werd achterop aangesloten en aangezet, zodat we vervolgens met een snelheid van ca. 25 km/uur een traject van 7 km konden afleggen.
Er was niet veel om je aan vast te houden, dus die snelheid en de niet altijd geheel rechte rails gaven me soms een rodeo gevoel……
Aan het einde van het traject was wederom een perronnetje, waar we wat dronken en waar we eventueel souvenirs konden kopen, zoals een uit hout gesneden lorrie van 15 cm lang, diverse T-shirts met een bamboetrein…..etc
Ondertussen draaiden de machinist en de tuktuk rijder de trein weer om.
Na onze verfrissing stapten we weer op en werd het traject, maar nu in omgekeerde richting, wederom afgelegd.
Niet een heel spectaculaire gebeurtenis, het zou geholpen hebben als ik mijn verwachtingenlat iets lager had gelegd, maar wel leuk om eens mee te maken.
Hier hou ik het even bij, volgende week vertel ik de rest van dit verhaal