Kinderen

Er zijn hier in Melop veel kinderen. Dat is in Cambodja ook vrij normaal want het hebben van kinderen geeft zo ongeveer de enige garantie op een rustige oude dag.
Pensioenen, AOW, Bijstand, arbeidsongeschiktheidsverzekeringen (zou een mooi Scrabble woord kunnen zijn als het bord het zou aankunnen), dat kennen ze hier niet. Je moet het echt van je kinderen hebben.
Zodra kinderen geld gaan verdienen, worden ze geacht geld te sturen naar hun ouders. Zolang de ouders nog inkomen hebben zal de bijdrage relatief laag zijn, maar als dat niet het geval is, zal het voldoende moeten zijn om ze er van te laten leven.
Zijn er meer kinderen dan kan de bijdrage per kind ook omlaag, dus is het voor iedereen het beste als de gezinnen groot zijn. Al moet iedereen natuurlijk wel gevoed kunnen worden.

Hier op het platteland hebben de kinderen over het algemeen een fijne jeugd. Juist omdat er zoveel kinderen zijn, is er altijd wel iemand om mee te spelen.
Als ik mijn dagelijkse wandelingen maak, zie ik overal en altijd groepjes kinderen spelen.

Echt speelgoed zie ik hier zelden, maar dat lijken ze ook niet nodig te hebben. Er worden vaak rollenspellen gespeeld, een soort vadertje/moedertje (vader die naar de rijstvelden moet en moeder die voor eten moet zorgen), of ze spelen schooltje. Maar ook spelletjes als tikkertje en krijgertje worden net als in Nederland veelvuldig gespeeld.

In het vroege voorjaar, als er veel en vaak wind is, is het vlieger tijd, dan worden er vliegers gemaakt die met een klos garen worden opgelaten.
Soms zie je dan vele tientallen vliegers tegelijk in de lucht.
In het begin van de regentijd, als de Mekong buiten zijn oevers is getreden en alle rijstvelden onder water staan, wordt er gevist. Kinderen maken dan van een bamboestokje, een draadje garen en een stukje teenslipper als dobber een hengeltje en vangen de ene vis na de ander.
Als de regentijd weer voorbij is, en de vele waterkuilen weer droog komen te staan, wordt er verder gevist met de blote handen.

De gevangen vis komt uiteraard terecht bij hun moeder die wel weet hoe ze de vis eetbaar kan maken.

Een spelletje dat ik erg leuk vind om naar te kijken is het naar elkaar overschieten van een balletje, of blikje met de hiel van de voet, zonder dat het balletje de grond raakt. De kinderen (dit zijn meestal grotere jongens) gaan dan in een kring staan en gebruiken dan alleen hun hielen om het balletje op te vangen en gelijk in een boog door te schieten.
Sommigen zijn daar heel bedreven in.
In Phnom Penh heb ik dat spelletje op de boulevard ook zien spelen door volwassen mannen, die daar zeer behendig in waren. Ik heb me er nooit aan gewaagd, want ik wil de reputatie van Nederland, als voetballand, niet in twee missers voorgoed om zeep helpen.

Het is hier natuurlijk praktisch altijd mooi weer, dus buitenspelen is hier normaal en dat gebeurt dan ook volop. Vooral de kleinste kinderen krijgen enorm veel speeltijd van hun ouders, maar zodra ze een rol kunnen spelen in het huishouden, wordt het spelen al wat minder en in de oogsttijd, als de rijst van het land moet, en de kinderen zijn in staat om te helpen, dan worden ze beslist niet meer ontzien.

Ik zie hier alleen maar lachende kinderen, en hoe arm ze ook zijn, er is altijd wel wat te eten en te spelen.
Daar hebben ze hier geen computerspelletjes of televisie voor nodig.
Maar hoe lang dat zo zal blijven?
De meeste ouders hebben inmiddels al wel een mobieltje, en je ze ziet soms de verslaving al aardig toeslaan. Vooral Facebook en YouTube zijn hier erg populair en dat lijkt ook alleen maar te groeien. Er is hier geen Arjen Lubach die waarschuwt voor deze meedogenloze sociale media.
Net als in de rest van de wereld zullen over een aantal jaren ook de Cambodjaanse kinderen de beschikking krijgen over hardware om hun kennis te ‘verrijken’ met de ‘integere’ kennis die Facebook hen aanreikt/opdringt.
Als dat eenmaal is volbracht, zal de tijd wel rijp zijn voor de 1e wereldwijde verkiezingen voor President van de planeet, met als belangrijkste kandidaat Mark Zuckerberg.
Want alleen hij kan dan bepalen welke ‘eigen’ mening iedereen gaat krijgen, daar heeft hij Rusland dan niet meer voor nodig.

Ik hoop dat dat nooit zal gebeuren en dat deze prachtige kinderen nog lang kunnen spelen, met plezier en onbevangenheid.