Ziek zijn op het Cambodjaanse platteland

Voordat ik naar Cambodja emigreerde was dat één van de meest riskante onderdelen van de hele onderneming.
Ik heb mijn zorgverzekering in Nederland moeten opzeggen, dus ging geheel onverzekerd naar mijn nieuwe land toe.
Vooraf had ik natuurlijk wel het een en ander opgezocht over onder andere de staat van de gezondheidszorg, maar heel goed is daar toch niet op voor te bereiden, dus ik ging daar toch met een wat angstig gevoel naar toe.
In Phnom Penh zijn er meerdere ziekenhuizen te vinden, maar om zeker te zijn van een goede zorg moet je toch bij privé klinieken zijn, die dan vaak ook nog hun eigen specialiteit hebben en vaak een stuk duurder zijn.
Ik had me voorgenomen om alles zo snel mogelijk uit te zoeken. Waar moet ik zijn als ik hart problemen krijg en naar welke plek moet ik heen met een slangenbeet?
Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik dat nog steeds niet heb gedaan…..toch wat gemakzuchtig denk ik.
Een bijkomend probleem was dat ik naar het platteland verhuisde en dat mijn huis minstens anderhalf uur was verwijderd van Phnom Penh, dus voor acute gevallen zou dat sowieso een probleem kunnen zijn.
Het gehucht waar ik woon (Melop) is erg klein, met alleen een kleine dokterspost waar hoofdzakelijk medicijnen werden verstrekt en kleine ingrepen als hechtingen, wondverzorging etc.
Maar op 10 minuten fietsen ligt het grotere dorp Pea Raing, met echte winkels, een markt en een ziekenhuisje (waar ik nog niet ben geweest) maar ook…..een echte dokterspraktijk, met een arts die alles goed voor elkaar had, een ruime praktijkruimte, onderzoeksruimte met echo apparatuur, eigen apotheek, een ziekenzaaltje en een zoon die perfect Engels bleek te spreken en heel geduldig als tolk wilde fungeren.
Een half jaar geleden werd ik plotseling geconfronteerd met 2 flinke nierstenen. Op het moment dat je dat ontdekt, is dat uiterst pijnlijk, maar je denkt meer aan serieuze rugklachten dan aan nierstenen. Ik stuurde Vanna dus naar de dokter met de vraag of hij pijnstillers voor me had die wat sterker waren dan de paracetamol die ik al had geprobeerd maar onvoldoende sterk bleken.
Die had hij natuurlijk wel maar hij wilde me eerst zelf zien want hij vertrouwde het niet helemaal.
Toen we daar aankwamen maakte hij de echo en ontdekte de 2 stenen.
Ik kreeg gelijk een infuus en een aatal injecties en kon toen weer naar huis waarna ik een week lang dagelijks terug moest komen voor eenzelfde serie injecties en medicijnen die de stenen zou moeten oplossen. En inderdaad, een week later, bij een nieuwe echo, bleek dat ze er niet meer waren. De pijnklachten waren na mijn eerste bezoek al verdwenen.
Dit gaf vertrouwen, maar ik hoopte toch niet zo vaak gebruik van hem te hoeven maken.
Helaas voor mij gebeurde dat toch.
Eergisteren nacht kreeg ik het ineens steenkoud, terwijl het toch nog steeds 28 graden was buiten.
Vanna moest echt een deken over me leggen om warmer te worden, de volgende dag was ik extreem vermoeid en heb bijna de hele dag geslapen. Tegen 17 uur s’avonds besloot Vanna on toch maar met me naar de dokter te rijden (met de tuktuk) en daar werd gelijk mijn bloed getest. Ik was natuurlijk als de dood dat het Corona zou zijn, maar dat was het niet. Eigenlijk weet ik nog steeds niet wat het wel precies was, maar ik begreep dat het om een bacteriële infectie ging, een vorm die hier vaker voorkwam, een tropenziekte. Ook bleek ik er nog een blaasontsteking bij te hebben opgelopen ook.
Ik kreeg een infuus en medicijnen en kon naar huis om een tas te pakken maar moest de volgende ochtend terugkomen om vervolgens op zijn ziekenzaaltje te worden opgenomen voor zeker een week.

Sinds dat moment leerde ik weer wat meer over het Cambodjaanse sociale leven. Vanna heeft me die morgen uiteraard gebracht en is toen wat gaan kopen voor me voor de lunch en is toen naar huis gegaan om voor de honden te zorgen en om eten te koken voor mijn avondeten.
In de tussentijd, toen ik net even lag te dutten, werd ik wakker geschud en keek ik tegen het gezicht van mijn schoonmoeder aan die samen met haar man ogenblikkelijk een tuktuk hadden genomen toen ze hoorden dat ik hier verbleef (van de tuktuk rijder die ons had gebracht, want die bleek familie te zijn) om naar mij toe te komen.
Hoewel ik nog steeds nauwelijks met ze kan converseren (mijn Khmer is nog steeds uiterst gebrekkig) zijn ze bijna 2 uur gebleven. Toen ik bijna in slaap viel zijn ze gegaan, en Vanna kreeg er van langs dat ze me alleen had gelaten, hoorde ik later.
Vanna kwam tegen 15 uur weer terug met eten en nog wat toiletspullen en is hier vervolgens ook blijven slapen.
Vandaag kwamen er nog 2 patiënten op het zaaltje en ook daar was permanent de echtgeno(o)t(e) bij gaan zitten en die blijven hier ook slapen.
Vanna is zeer hulpvaardig, brengt steeds als ze terugkomt van een winkel om wat te kopen, iets lekkers mee, een donut of een milkshake, en masseert me regelmatig. Maar ook de andere patiënten ondervinden die verzorging, dat is hier kennelijk heel normaal. Ook al omdat er hier geen verpleegsters rondlopen natuurlijk (hoewel ik in het Nederlandse ziekenhuis nooit een massage heb ontvangen, maar ze hebben het daar al druk genoeg).
Nu, na de tweede dag, voel ik me al een heel stuk beter en heb er alle vertrouwen in dat het snel weer goed komt.
Wat wel opvalt is dat de dokters hier zeer soepeltjes grote hoeveelheden medicijnen verstrekken. Als je bij wijze van spreken zegt dat je zo’n jeuk aan je neus hebt, krijg je gelijk 3 strips medicijnen mee. Eentje tegen de jeuk, eentje tegen de bijwerkingen van die eerste pil en eentje met vitamines. 2x per dag, een week lang blijven slikken.
Maar de kosten vallen uiteindelijk erg mee. Voor de behandeling van mijn nierstenen was ik in totaal zo’n 200$ kwijt, en voor deze behandeling verwacht ik dat het wellicht wel 500$ zou kunnen worden, maar dan nog is dat betaalbaar, al moet dit natuurlijk niet maandelijks gaan voorkomen.

Ik ben wel blij met deze goedlachse dokter.