Phnom Penh krabbelt op

Gisteren zijn we terug gekomen van een paar dagen Phmom Penh.
Sinds de Coronauitbraak begon heb ik nog niet één persoon gezien, of er van gehoord, die Corona positief was, en omdat ik mijn visum moest laten verlengen hebben we het dus aangedurfd om naar Phmom Penh af te reizen.
In normale omstandigheden doen we dat gemiddeld eens per maand om wat inkopen te doen, om wat bekenden op te zoeken en om gewoon even wat afwisseling te ondergaan, want het leven in de Cambodjaanse hoofdstad is toch heel anders dan op het platteland.
In Phnom Penh begint het leven weer een beetje op gang te komen na Corona, dat zich hier eigenlijk nauwelijks heeft geopenbaard maar wel voor grote impact heeft gezorgd.
Om besmettingen te voorkomen zijn hier allerlei maatregelen van kracht geworden, en de informatie verstrekking spitst zich vooral toe op waarschuwingen via de telefoonproviders (bij elk telefoontje dat je pleegt, krijg je steeds een berichtje dat je je handen goed moet wassen alvorens de kiestoon klinkt).
Veel restaurants, vooral de eetgelegenheden die “western food” op hun menukaart hebben staan, hebben werknemers moeten ontslaan omdat de mensen in hun huizen bleven en dus niet kwamen eten. Vooral de buitenlanders bleven weg (die hadden vaak andere informatiebronnen, waar thuisblijven werd geadviseerd en waar de 1,5 meter regel werd uitgelegd).
Wanneer je je nu door Phnom Penh begeeft, wordt je geconfronteerd met allerlei ambivalente maatregelen.
Bij het betreden van bankgebouwen wordt je temperatuur gemeten, dien je een mondkapje te dragen en worden je handen met een desinfecterend middel bespoten, alvorens je naar binnen mag.

Ga je naar een van de vele supermarktjes dan mag je bij de één niet naar binnen zonder mondkapje (je kunt er een kopen voor 1000 real = 0.20€) terwijl de ander geen enkele voorzorgsmaatregel hanteert.
Ook de bars zijn gewoon open, terwijl daar toch vaak mensen zich dicht op elkaar bevinden. Ook daar is het al of niet toepassen van extra hygiëne kennelijk een zaak van de uitbater, wel zijn ook daar de bezoekersaantallen sterk teruggelopen, mede doordat deze gelegenheden het hoofdzakelijk van de buitenlanders moeten hebben.
Wanneer ik in Phnom Penh ben trakteer ik mezelf graag op een voetmassage. Vanna gaat dan vaak ondertussen bij vriendinnen op bezoek en komt me dan een uur later later weer ophalen.
Voetmassages zijn hier een absolute aanrader, voor ca 7€ krijgen je voeten en onderbenen een heerlijke oppepper en ga je weer naar buiten alsof je op luchtkussentjes loopt.

Maar corona heeft hier gezorgd voor een aanpassing die wel door de politie wordt gecontroleerd.
Normaal staan er in de salon heerlijke fauteuils, allen naast elkaar, waar je in kunt gaan zitten en waar de massage dan in alle openheid plaatsvindt.
Maar kennelijk vindt de overheid dat de mensen hier dan te dicht op elkaar zitten, waardoor ze bedacht hebben dat de voetmassage in aparte cabines moet plaatsvinden. Dit wordt ook echt gecontroleerd door de politie.
Dit is ook de enige keer dat ik van het toepassen van de 1,5 meter regel iets heb waargenomen.
In taxibusjes zit je nog steeds soms met 20 mensen (vaak zonder mondkapjes) op elkaar gestapeld.

Op de markten bevinden zich (zoals altijd) vaak 3 mensen per vierkante meter, op de boulevards heb ik ook niets gezien wat op afstand houden leek.
Kortom, Cambodja doet wat op basis van internationale informatie maar persoonlijk denk ik dat het probleem Corona hier nauwelijks (meer) bestaat want anders zouden de halfslachtige maatregelen ongetwijfeld tot meer besmettingen moeten leiden.
We wachten maar af, voorlopig ben ik blij dat ik weer af en toe mijn dorp, hoe relaxed het hier ook is, uit mag en daar ga ik de komende maanden ook zeker gebruik van maken.