Veiligheid

Wanneer je als Nederlander naar het buitenland vertrekt, is het vaak lastig om de veiligheid in dat land goed in te schatten.
Uiteraard kun je het reisadvies lezen van Buitenlandse Zaken, maar heel veel kun je daar ook niet mee.
Over Cambodja schrijft BZ dat in bepaalde regio’s criminelen actief zijn, dat je niet alleen op straat moet lopen en na zonsondergang helemaal niet meer op straat moet zijn, ook niet om te reizen. Maar in het reisadvies over Italië en/of Frankrijk staat ook dat je moet uitkijken voor zakkenrollers of overvallers bij de ingangswegen voor de grote steden. Als je voor een verkeerslicht staat, word je aangeraden je auto te vergrendelen.

Ik denk dat criminaliteit overal voorkomt, en zeker wanneer de armoede groot is, en de ordehandhaving slecht (zoals dat o.a. in Cambodja het geval is).
In Phnom Penh heb ik wel eens een Engelstalige man gesproken die mij om 8 uur s’ morgens om een kleine bijdrage vroeg zodat hij kon bellen voor hulp. Hij was die nacht daarvoor beroofd van zijn geld en paspoort.
Maar dat was wel na een uitgebreid bar-bezoek en veel wist hij zich niet meer te herinneren toen ik ernaar vroeg.
Uiteraard zijn dat vervelende incidenten, maar als je arme mensen zo laat zien hoeveel jij wel niet te besteden hebt, en je je dan in beschonken toestand laat beroven, vraag je er mijns inziens ook wel een beetje om.

In mijn dorp is de situatie wat anders. Hier heb je zeker (soms extreme) armoede. Maar ook een rijk sociaal leven en een zeer streng gelovige samenleving.
Ik mag van mijn Vanna niet alleen naar het dorp hiernaast wandelen, ook wil ze absoluut niet dat ik in het donker het huis verlaat.

Toen we ons huis bouwden was er met haar geen discussie mogelijk over de omheining die daar omheen moest. Die moest hoog en stevig zijn.
Toch heb ik het afgelopen jaar niets gehoord, laat staan aan den lijve ondervonden, van berovingen of ander crimineel geweld.
Vanwaar deze angst dan?
Na hier met een paar mensen (o.a. mijn leraar Khmer) over gesproken te hebben, is mijn conclusie hierover dat je als buitenlander in Cambodja aangeschoten wild bent.
In heel Cambodja is het al heel normaal dat je meer betaalt voor alles en nog wat, dan de Cambodjaan. Als ik naar de winkel ga voor een paar plankjes, betaal ik standaard tussen de 50 en 100% meer dan wanneer Vanna ze zou kopen. Mede om die reden gaat Vanna altijd naar de markt en wil ze niet dat ik ga.
Dus als de drempel laag is om een buitenlander “op te lichten” zal de drempel om een buitenlander te overvallen ook lager zijn.
Het is dus zaak om zo snel mogelijk geen buitenlander meer te zijn, maar simpel is dat niet met mijn 1.88 meter en schoenmaat 46.
Wat uiteraard helpt is wanneer je de taal spreekt, maar nog belangrijker is dat je je in het sociale leven begeeft.
Sinds we naar feesten gaan en zelf ook feestjes geven naar aanleiding van bijvoorbeeld een verjaardag, veel contact hebben met onze buren, bijdragen leveren aan arme familieleden in de vorm van voedsel of hulp bij werkzaamheden, ben ik uiteraard nog steeds een buitenlander, maar wel hun buitenlander.

Wanneer ik door het dorp wandel of fiets, word ik altijd door vrijwel iedereen begroet en wilt men weten wat ik ga doen, een vraag die hier heel normaal is na een begroeting.
Op dit moment word ik in “ons” dorp niet meer opgelicht. Ik betaal hier voor een kippenei ook 10 cent, net als iedereen.
Vanna maant me nog steeds tot voorzichtigheid, en ik zoek het “gevaar” ook zeker niet op, maar heb in ieder geval geen onveilig gevoel in ons dorp, want ik ben hier inmiddels aardig opgenomen.