Luxe in Cambodja

Als je het luxe leven van de Nederlander gewend bent ontkom je er niet aan om je aan te passen als je in Cambodja gaat wonen.
Hoewel er in Phnom Penh best wel electrische apparatuur te koop is, zie je die hier op het platteland bijna nergens. Dat is vaak een geldkwestie (apparaten zijn duur, niet alleen in aanschaf maar zeker ook in verbruik) maar men is ook achterdochtig tegenover “nieuwe” apparaten. De Cambodjaan is van nature conservatief en verandert niet graag iets dat “altijd heeft gewerkt”. Ook de faciliteiten om apparatuur te gebruiken zijn vaak gebrekkig of niet aanwezig.
Er is hier in het hele dorp geen stopcontact geaard. Het grondwater zit hier op 25 meter diepte, wat wellicht de belangrijkste reden is om dat niet te doen want aarden zou een kostbare aangelegenheid worden.
Daarentegen onweert het in de moessontijd 2 á 3 keer per week en als de bliksem te dichtbij inslaat (dat heb ik al 3x meegemaakt) valt alles uit of er gaat een lamp stuk……best eng soms.
Elk huis heeft ook maar één groep, met een beperkt vermogen. Aangezien je sowieso een grondwaterpomp nodig hebt, en uiteraard verlichting in huis, past daar niet zo heel veel meer bij op.
De meeste dorpelingen hebben ook alleen die waterpomp en een paar lampen, en hun electriciteitsverbruik is vaak niet meer dan 2$ per maand.
Kranen, toilet en een douche hebben ze niet. Zich wassen gebeurt gewoon met regenwater uit grote waterbakken, waarvan elk huis er wel een aantal bezit.

Warm water heeft niemand, maar omdat het hier altijd rond de 30 graden is, is het water ook nooit koud.

Voor mij was dit toch echt iets te primitief. Het idee dat ik alleen maar kan douchen door mezelf een bak koud water over mijn hoofd te gooien, was weinig aantrekkelijk.

Om nog een beetje comfort in ons huis te krijgen hebben wij een watertank aangeschaft met een eigen pomp die aanslaat wanneer er een kraan wordt opengedraaid.

Dat verzorgt dus onze waterdruk. In de badkamer hebben we nog een apparaat dat water kan verwarmen, zodat ik als enige in het dorp een warme douche kan nemen.

Ook heb ik, als persoonlijke luxe, in de woonkamer nog een apparaat staan die me heerlijk koel drinkwater verschaft.
Verder hebben we in elke ruimte een ventilator staan en in onze keuken staat nog een elektrische rijstkoker, een waterkoker en een koelkast. Dat past allemaal net, maar we moeten niet alles tegelijk gebruiken.
Onze electriciteitsrekening bedraagt ca. 11$ per maand, wat Vanna een boel geld vindt, maar wat mij betreft is dat een klein bedrag voor een boel extra comfort.
Maar soms (gemiddeld 1x per dag, op zondag soms wel 2 á 3 keer) valt de electriciteit uit, meestal maar kort, maar soms ook wel enkele uren, en dan is alle luxe ook gelijk onbruikbaar. Geen waterdruk, dus niet douchen, geen water uit de kraan of voor de stortbak van het toilet, geen rijst- of waterkoker.
Alles moet dan weer met bakjes regenwater, rijst of water moet gekookt worden op vuur, “back to basic” dus.
Vanna grijpt zoiets ook gelijk aan om die luxe belachelijk te maken, zij “doucht” zich nog steeds (ondanks onze warmwatervoorziening) met een bak regenwater en vindt het allemaal maar buitenlandse onzin.
Dat geldt ook voor apparaten als een keukenmachine en een wasmachine. Niemand heeft die ook hier. Volgens Vanna kan een machine nooit zo schoon wassen dan zij met de hand kan.
Dat betekent dan ook dat wij elke 4 á 5 dagen samen de was gaan doen. In de praktijk wast zij de kleren dan in een bak water met zeep en borstel, en gooit ze vervolgens in een tweede bak, waar ik dan de kleren in uitspoel, en ze vervolgens uitwring en ophang.

Hoewel ik denk dat een wasmachine echt beter reinigt, laat ik het maar zo. Cambodjanen zijn sowieso moeilijk te overtuigen en ik vind dat wassen eigenlijk een gezellige activiteit samen en zoveel activiteiten heb ik hier nu eenmaal niet.
Ook de luxe die we in Nederland kennen om kant en klaar gehakt en kruiden te kopen kennen ze hier niet.
Gehakt wordt hier ook letterlijk gehakt, gewoon inhakken op een stuk vlees tot het een brei is geworden.

Kruiden, waaronder veel knoflook, worden hier met een vijzel net zolang gestampt tot ze als papje aan een gerecht toegevoegd kunnen worden.

Als Vanna “chicken curry” maakt, betekent dat voor mij minstens een half uur stampen.
Tja, het blijft behelpen, maar heel erg vind ik het allemaal niet, het hoort bij dit leven.