Vrijheid

…..een recht waarover onze westerse samenleving maar blijft volhouden dat te bezitten, terwijl niet-democratieën hun bevolking maar heel weinig vrijheid lijken te gunnen.
Tijdens mijn verblijf in Cambodja, en eigenlijk ook al toen ik voor langere tijd in Hongarije verbleef (een land waar “kleine” corruptie gewoon een vast werkend onderdeel van de samenleving is), ben ik het begrip “vrijheid” toch gaan relativeren.
Mijn conclusie is dan ook tamelijk hard, geen enkele regeringsvorm kent vrijheid voor alle inwoners.
In Nederland zijn we ervan overtuigd dat we vrij zijn, en met name onze vrijheid van meningsuiting wordt heel hoog aangeslagen. Maar mijn mening is dat de echte vrijheid er alleen maar is voor de multinationals en het grote geld. De vrijheid voor de “gewone man” is langzamerhand aan het verdwijnen.
Er zijn honderden regeltjes gekomen om de burger in het gareel te houden, steeds strengere straffen voor relatief kleine vergrijpen en de rechten die de “kleine man” eerst nog wel had, zijn langzaam verdwenen.
Daarentegen mag de multinational alles doen wat hij wil, hij mag mensen tegenwoordig naar believen ontslaan, via allerlei constructies belasting ontduiken, milieu regels aan zijn laars lappen, investeren in oorlog en zaken doen zonder geweten. En als hij dan toch een keer te ver is gegaan komt hij er met een “schikking” van af.
Maar gelukkig hebben we onze vrijheid van meningsuiting nog, dat maakt ons toch een stuk beter dan die andere landen?
Nee dus, want onze mening is al lang onze mening niet meer, maar de mening die de multinationals ons al jaren hebben opgedrongen.
Wie de media bezit, bezit de macht, en dat is de laatste jaren steeds meer duidelijk geworden. Via nepnieuws, holle kreten in talkshows, zich steeds maar herhalende hersenspoelende en eenzijdige reclameboodschappen worden presidenten “gekozen”, regeringen in het zadel geholpen en referenda “gewonnen” die bij een objectieve informatie verstrekking geen enkele kans hadden gehad.

In Cambodja is die vrijheid van meningsuiting er op papier wel, maar in de praktijk niet. Maar men heeft daar in ieder geval nog wel een “eigen” mening. Ook zijn er veel minder regeltjes. Als de Cambodjaan teveel mango’s en bananen heeft, gaat hij er gewoon mee naar de markt en verkoopt ze daar. Geen stand-vergunning, geen btw…….
Wel merk je ook hier steeds meer de invloed van de reclame. En dan met name de “reclame” die mensen met psychologische middelen wil doen geloven dat ze op een of andere manier “minderwaardig” zijn, maar dat kunnen veranderen door een product te kopen.

In de westerse wereld kennen we dat al veel langer. Waarom wil iedereen in Nederland er jong uitzien, waarom is een pondje meer niet aantrekkelijk? Ik ken praktisch geen vrouw in Nederland van boven de 40 die niet haar haren verft.
In Cambodja is er veel respect voor ouderen en heeft “er jong uitzien” echt geen prioriteit.
Kennelijk heeft de commercie dat ook bemerkt en boorden ze hier een andere “minderwaardigheid” aan, de donkere huid.

Op bijna elk reclamebord, elke commercial en elke advertentie worden foto’s getoond van vrouwen met een lichte huid, wat door de jaren heen heeft veroorzaakt dat vrouwen met een meer donkere huid zich “minderwaardig” zijn gaan voelen en allerlei middeltjes kopen en gebruiken om hun teint aan te passen. Erg jammer en zonde van het geld.

Deze blog is wat politieker dan de voorgaande, en de volgende zal weer braaf over eten gaan, maar soms kan ik het niet laten om de, in mijn ogen, misstanden aan de kaak te stellen.
Net zoals het nu praktisch overal verboden is om sigaretten te voorzien van extra verslavende ingrediënten, zou het ook verboden moeten zijn om psychologische methoden te gebruiken in reclame en om via eenzijdige berichtgeving (vaak ook nog nepnieuws) mensen opzettelijk een (verkeerde) mening te geven, waardoor het begrip democratie geen enkele betekenis meer heeft.