Corona ceremonie

Twee weken geleden vond er een ceremonie plaats in mijn dorp Melop.
Ik dacht aanvankelijk dat het hier om een gebeurtenis ging die jaarlijks op dezelfde dag gehouden werd en ik schatte in dat het iets te maken had met de rijst oogst die nu definitief van het land was gehaald (dus ook de 2e oogst).
Vandaag sprak ik met één van de weinige (ik ken er maar 1) Engelstalige dorpsbewoners en deze man vertelde me dat deze ceremonie niet standaard op de agenda stond, maar dat deze gehouden werd als er iets aan de hand was, waar iedereen bang voor was en waar geen oplossing voor leek te zijn.
In dat geval was dat dus de verspreiding van het Coronavirus.
Het is geen boeddhistische ceremonie, maar net als Ting Mong (zie Cambodjanen en Boeddha) is het een ceremonie dat uit het Hindoeïsme komt en waar met name de oudere Cambodjanen in geloven (een bijgeloof naast het Boeddhisme, waarvoor kennelijk ruimte is)
Het Boeddhisme gaat ook gewoon mee met deze evenementen.

Nu de beschrijving van het gebeuren…..

Elke familie maakt een berg(je) droog tuinafval voor het huis en zet een bak water (bij voorkeur met bloesems van bijvoorbeeld de Bougainville) met een van suikerrietblad gemaakte kwast er in gedoopt.

Ook wordt er voor de monniken nog wat frisdrank en wierook klaargezet en er ligt nog een zakje met zoutkristallen om op het vuur te gooien, zodat het vuur gaat knetteren.

Zodra de zon onder gaat worden de hopen tuinafval aangestoken en wordt er veel lawaai gemaakt op zelfgemaakte trommels (of verfblikken).
Deze fase in de ceremonie is bedoeld om alle boze geesten te verjagen.

Nu wordt er gewacht op een paar monniken die vanuit de pagoda door alle straten lopen en elk huis kort bezoeken.
Als ze bij een huis aankomen,  terwijl het lawaai maken gewoon doorgaat (boze geesten moeten natuurlijk weg blijven), worden er mantra’s gepreveld en grijpt een monnik de kwast uit het water.

Elke bewoner van het huis wordt nu persoonlijk door hem “gezegend” met de “wijwaterkwast” met het doel om ze geluk te brengen in deze tijden van ziekte.
….dat de monnik hier ook plezier aan beleeft blijkt wel uit het feit dat ik (als farang) tot wel 4 keer toe een uitgebreide zegening moest incasseren, waardoor ik van top tot teen kletsnat werd.
Als de monniken verder waren getrokken, werd het vuur netjes gedoofd met het restant van het water (in ons geval moesten we water bij halen) en was de ceremonie beëindigd.

De angst voor het Coronavirus was dit keer dus de aanleiding voor deze gebeurtenis. Het 1,5 meter afstand houden was niet ingecalculeerd en ook zag ik (nog) geen mondkapjes gedragen worden.
Ik hoop dat het helpt, want dan is dat voor andere landen wellicht ook een oplossing.