Jambo is dood…..

Jambo was onze eerste hond…..
Vorig jaar besloten Vanna en ik om 2 honden te nemen. Eentje, een teefje, moest een nakomeling zijn van de oude hond van haar ouders, want daar was Vanna erg aan gehecht. De andere hond moest gekozen worden uit de verschillende nestjes die er in het dorp waren op dat moment.
Aangezien de hond van Vanna’s ouders (Knoow) te oud was om nog jongen te krijgen, zouden we wachten tot de dochter van Knoow puppies zou krijgen, maar dat zou nog even duren, dus eerst de andere hond dan maar.
Ik vond de puppies van onze overburen wel erg lief, lichtbruin met hangoortjes, dus wilde ik er daar wel eentje van.
Hoewel het mij afgeraden werd om een puppy te nemen waarvan de moeder zo dichtbij ons huis woonde, dramde ik mijn zin toch door (je bent niet voor niets de betweter….) want hij was zo leuk…..
We noemden hem, want het was een reu, Jambo.

Helaas kreeg “men” wel gelijk en kregen we spijt van onze keuze.
Jambo kreeg goed te eten van ons, maar zodra hij ook maar de kans kreeg, was hij bij zijn familie aan de overkant. Ook s’nachts kwam hij dan niet terug.
We hebben nog een paar weken geprobeerd om daar verandering in te brengen, maar Jambo bleef naar zijn familie trekken, en de overburen wilden hem ook niet wegjagen, wat waarschijnlijk nog wel geholpen zou hebben. Uiteindelijk hebben we toen samen met de overburen besloten dat hij weer bij hen zou gaan wonen, want hier in Cambodja hebben we honden om het huis en erf te bewaken, en die taak zou Jambo moeilijk kunnen vervullen als hij er niet was.

Helaas waren de overburen geen hondenliefhebbers, ze hadden ze wel (op dat moment hadden ze er zelfs 8, drie volwassen en vijf jonge honden) maar ze kregen nauwelijks te eten.
We zagen Jambo in korte tijd sterk vermageren, ook al omdat hij in de periode dat hij bij ons te eten kreeg laag in de pikorde terecht was gekomen, en er slechts een beperkte hoeveelheid voedsel werd gegeven.
We vonden dat toch wel zielig en besloten hem vanaf dat moment s’avonds, als onze honden ook te eten kregen (inmiddels hadden wij weer 2 puppies, Knoow en Map) ook een vorkje te laten meeprikken.
Dat ging goed, ik gaf onze “borrow dog” (vast geen goed Engels….) elke avond wat te eten, en zag hem weer wat vlees op zijn botten krijgen.
Helaas voor hem zag de overbuurvrouw dat ook. Daarnaast had Jambo, omdat hij honger had, de gewoonte gekregen om af en toe een eend te vermoorden en op te eten, wat de eigenaar van de eenden niet op prijs stelde. Dit was voor de overbuurvrouw de aanleiding geweest om gisteren de hondenslager te bellen, die hem een uur later kwam ophalen.
Ik wist nog van niets. Gisterenavond zag ik dat hij zijn eten niet opeiste, en dat was nog niet eerder gebeurd…..
Toen we navraag deden bij de overburen kregen we het voor ons toch wel droeve nieuws te horen…..
Jambo lag op dat moment waarschijnlijk al gegrild en verdeeld over meerdere bakjes met wat rauwkost in de verkoop van de slager……

Jambo is net geen 1 jaar geworden.