De betweter

De belangrijkste les die ik het afgelopen jaar, als nieuwe inwoner van het plattelandsdorp Melop, heb geleerd, is dat mijn dorpsgenoten hier absoluut niet zitten te wachten op goede raad van een Nederlander en dat ik niet moet proberen dingen te veranderen die niet voor niets nooit zijn veranderd.

Van huis uit ben ik, zoals veel Nederlanders, nogal praktisch ingesteld, en als ik zaken zie die voor verbetering (sneller, efficiënter, goedkoper) vatbaar zijn, dan heb ik al snel de neiging om dat uit te dragen.
Maar is sneller, efficiënter en goedkoper wel een verbetering?

Toen ik ons huis wilde laten bouwen, had ik in Nederland al tekeningen gemaakt, ik wist precies waar wat moest komen en hoe groot. Maar eenmaal in Cambodja keken ze eens naar die tekening, draaiden hem een paar keer om en lachten meewarig naar me.
Vervolgens hebben ze nooit meer naar die tekening gekeken, en ook nooit zelf tekeningen gemaakt.
Het enige dat ze deden was met hun vinger of een houtje in het zand wat tekenen om elkaar wat duidelijk te maken.

Alle ruimtes kwamen dus ook op andere plaatsen, werden groter dan wel kleiner en ik kwam er halverwege de bouw pas achter dat er geen keuken was gepland.
Ik heb diverse keren geprobeerd te vertellen dat er zo langzamerhand eens een elektricien of loodgieter moest komen omdat het huis al bijna klaar was en er nog geen kabel of leiding te vinden was. Ik vond het efficiënt om die bekabeling, zoals we in Nederland gewend zijn, al tijdens de bouw aan te brengen.
Maar steeds werd ik vriendelijk gemaand rustig te blijven en geduld te hebben.
Uiteindelijk kwamen de bewuste werkmensen en werd met haakse slijpers alsnog alles aangelegd.
De keuken moest sowieso niet in het huis komen maar in een aparte ruimte naast het huis, want met de grote hitte in Cambodja moet je in je huis niet nog een extra warmtebron creëeren (daar had ik dan weer niet aan gedacht).
Ik heb diverse keren voorstellen gedaan, om bijvoorbeeld de zakken cement en de stapel stenen niet neer te leggen op een plaats waar nog gebouwd moest worden, ….om een cementmolen te huren, …..om een kruiwagen te kopen….etc., maar steeds bleven ze me aankijken of ik niet wist waarover ik praatte en gingen ze gewoon verder. Een beetje frustrerend vond ik dat toen wel, ik kwam toch uit een ontwikkeld land en had toch de beste bedoelingen om “onderontwikkelde” arbeiders wat bij te brengen……..
Maar ze wisten best wat ze deden, alleen had men andere prioriteiten waarbij efficiëntie en snelheid een stuk lager stonden dan bij ons het geval zou zijn. Pas veel later ging ik dat wel begrijpen, maar toen nog zeker niet en werd ik er soms wanhopig van.
Efficiënter en sneller is helemaal niet interessant voor de dorpsaannemer. Er is in zo’n dorp maar een beperkte hoeveelheid werk en als je te snel klaar bent, heb je niks meer te doen.
Ook is het arbeidsloon hier laag, dus waarom een cementmolen kopen/huren als de arbeiders het zelf ook kunnen met een schep.
Dingen tegelijkertijd doen is alleen maar lastig, het liefst werken ze alles sequentieel af. Dus eerst de ruwbouw, dan de leidingen en bekabeling en daarna de keuken en als laatste de omheining. Dat er daardoor extra werk ontstaat is onbelangrijk want er is tijd genoeg.
Ook het feit dat de stenen en cement tijdens de bouw zeker 3x van plaats zijn veranderd, is absoluut geen reden om dat een volgende keer anders te doen.

Een ander voorbeeld is dat ik in het dorp ervaringen van thuis (Nederland) wilde toepassen.
We hebben 2 honden die bedoeld zijn om het huis te bewaken, maar ik vond het in Nederland altijd heerlijk om met de hond te wandelen, dus dat wilde ik hier dan ook doen. De broer van Anna zei nog wel dat niemand dat deed, omdat je niet wilt dat de honden later op eigen houtje er op uit zouden gaan (geen enkele hond draagt een halsband en elke hond kan doorgaans vrij rond het huis lopen), maar mij leek dat geen probleem want door onze omheining konden de honden s’nachts niet zomaar weg.

De eerste weken ging dat wandelen prima, maar na een tijdje begonnen de honden achter kippen en eenden van de buren te jagen en kreeg ik de grootste moeite om ze daarvan te weerhouden. Ook liep al vrij snel de hond van de buren ook mee, en dreigden de andere 2 honden van diezelfde buurman ook mee te gaan lopen. Toen die eerste hond ook nog steeds ruzie ging maken met andere honden die op de rijstvelden aanwezig waren, werd het overzicht houden met de dag lastiger.
Het is me inmiddels duidelijk geworden dat de dingen die ze hier niet doen, niet voor niets niet worden gedaan. En de dingen die ze hier wel doen, waarvan ik het nut betwijfel, doen ze hier al eeuwen, dus waarom zouden ze dat op mijn advies gaan veranderen.
Alles functioneert hier, mijn huis is af en ik ben er uiteindelijk heel tevreden mee. De honden laat ik niet meer uit en ik besef steeds vaker dat ik de wijsheid niet in pacht heb. Als alles functioneert, waarom dan wat veranderen?